مىخواهم ، ونديده بودند ايشان كسى را كه سوگند به خدا خورد به دروغ پيش از آن ، پس ايشان را فريب داد وخوردند براي اعتماد بر قسم ايشان ، واين از آدم پيش از پيغمبرى بود ، واين نيز گناه بزرگى نبود كه به آن مستحقّ دخول آتش شود بلكه از گناههاى كوچك بخشيده شده بود كه بر پيغمبران جايز است پيش از آنكه وحى بر ايشان نازل شود ، پس چون خدا أو را برگزيد وپيغمبر گردانيد معصوم بود وگناه كوچك وبزرگ از أو صادر نمىشد ، حق تعالى مىفرمايد : « نافرمانى كرد آدم پروردگارش را پس گمراه شد ، پس برگزيد أو را پروردگار وهدايت يافت » « 1 » وفرموده است : « خدا برگزيد آدم ونوح وآل إبراهيم وآل عمران را بر عالميان » « 2 » . « 3 » مترجم گويد كه : چون سابقا معلوم شد به دلايل عقلية ونقليه واجماع جميع علماى شيعه كه پيغمبران پيش از نبوت وبعد از نبوت از جميع گناهان صغيره وكبيره معصومند ، پس آيات واخبارى كه موهم صدور معصيت است از ايشان مؤوّل است به ترك مستحب وفعل مكروه ، زيرا كه معصيت نافرمانى است ونافرمانى در ترك مستحب وفعل مكروه نيز بعمل مىآيد ، وغوايت گمراهى است يا خيبت ومحرومى ، وهر كه فعلى را كه از براي أو كردن آن بهتر است ترك مىكند ، راه نفع خود را گم كرده است واز آن نفع محروم گرديده است ؛ وظلم ، گذاشتن چيزى است در غير محلّ خود وبه معنى عدول از راه وبه معنى گم كردن چيزى وبه معنى ستم كردن آمده است ، ودر فعل مكروه وترك مستحب صادق است كه فعل را در غير محلّ مناسب خود قرار داده است ، وعدول از راه بندگى كامل پروردگار خود كرده است وثواب خود را كم كرده است وستم بر خود كرده است كه خود را از ثواب محروم كرده است ، ونهى همچنانچه از حرام مىباشد از مكروه نيز مىباشد ، وامر چنانچه بر أو واجب مىباشد بر مستحب نيز مىباشد . وامّا توبه پس از براي تدارك آن نفعي است كه از اين كس فوت شده است وبر فعل

--> ( 1 ) . سورهء طه : 121 - 122 . ( 2 ) . سورهء آل عمران : 33 . ( 3 ) . عيون أخبار الرضا 1 / 195 ؛ احتجاج 2 / 423 .